سفر احساسی صاحب یک ربات جاروکش

بدن:

چشمان اِما با تابش خورشید از میان پرده‌ها از هیجان برق می‌زد. امروز روزی است که او بالاخره جاروبرقی رباتیک جدیدش را روشن می‌کند. با خواندن دقیق دستورالعمل‌ها و راه‌اندازی آنها، قلبش سرشار از انتظار بود. در چند روز اول، وقتی ربات را در حال تمیز کردن گوشه و کنار خانه‌اش با دقت تماشا می‌کرد، غرق در شگفتی و حیرت می‌شد. اِما با دانستن اینکه کف خانه بدون نیاز به بلند کردن حتی یک انگشت، کاملاً تمیز شده است، احساس آسودگی و موفقیت می‌کرد.

با این حال، با گذشت چند روز، حال و هوای اِما تغییر کرد. وقتی جاروبرقی رباتی زیر مبلمان گیر می‌کرد یا در سیم‌های شل گیر می‌کرد، به طور فزاینده‌ای کلافه می‌شد. تازگی اولیه‌اش از بین رفته بود و او شروع به زیر سوال بردن این موضوع کرد که آیا این دردسر ارزشش را دارد یا خیر. او حتی متوجه شد که با ربات بحث می‌کند، انگار که ربات نارضایتی‌های او را درک می‌کند.

یک روز به‌خصوص آشفته، اِما به خانه آمد و دید که جاروبرقی رباتیک با پخش کردن یک کیسه آرد روی کف آشپزخانه، همه جا را کثیف کرده است. وقتی داشت آن فاجعه‌ی پودری را تمیز می‌کرد، ناامیدی‌اش به خشم تبدیل شد. او به این فکر کرد که ربات را در کابینت بیندازد و دیگر هرگز از آن استفاده نکند.

با وجود ناراحتی اما، او نمی‌تواند از جاروبرقی رباتی دست بکشد. او متوجه شد که تصادف‌های گاه‌به‌گاه، بهایی ناچیز برای راحتی‌ای است که این وسیله به زندگی‌اش آورده است. با گذشت زمان، او با این ربات احساس همدلی کرد و فهمید که این ربات فقط سعی در انجام هدف خود دارد.

هفته‌ها گذشت، سپس ماه‌ها گذشت و حال اِما دوباره تغییر کرد. او متوجه شد که از جاروبرقی رباتیک سپاسگزار است، مخصوصاً در هفته‌های شلوغ که وقت تمیز کردن نداشت. صدای خرخر ربات یادآوری آرامش‌بخشی بود که به خانه‌اش رسیدگی می‌شود.